-
Aldona Kopkiewicz
W „Preparatach” Przemysław Witkowski analizuje siebie z czułością naukowca; zamiast patrzeć w lustro, ogląda fragmenty „ja” przez mikroskop
-
Grzegorz Wysocki
Jeżeli uważasz, że nie stać cię na kupno nowych książek rodzimych prozaików, sięgnij po najnowszy tom opowiadań twórcy wciąż u nas niedocenionego, a wielce utalentowanego, Marka K.E. Baczewskiego
-
Agnieszka Wolny-Hamkało
Nie bądź bezpieczny, odbiorco. Odtąd tekst będzie zmieniał się wraz z tobą, towarzyszył ci w drodze. Poezja Andrzeja Sosnowskiego znów się pięknie materializuje, błyskotliwie wymyka, uwodzi i straszy
-
Eliza Szybowicz
Wbrew temu, co napisał Dariusz Nowacki, Sieniewicz nie tkwi w rozkroku. Jego najnowsza powieść udowadnia, że zainteresowanie językiem i wyobraźnią nie wyklucza „zaangażowania”
-
Błażej Warkocki
Nowy tom „Dziennika” Jarosława Iwaszkiewicza to lektura wciągająca, fascynująca i potencjalnie wywrotowa. Oczywiście jeśli tylko będziemy chcieli
-
Rozmowa z M. Sieniewiczem
Moja nostalgia to nie nostalgia za PRL-em. To nostalgia za światem, który wymagał wysiłku i zmuszał człowieka do myślenia, wzmagając w nim heroizm życia
-
Rozmowa z Marianem Stalą
Czytelnik lubi serie, pisarz czasem ich nienawidzi. Archetypiczne jest zachowanie Doyle’a, który zabił Sherlocka Holmesa, żeby się od niego uwolnić, ale został zmuszony do wskrzeszenia go
-
Grzegorz Wysocki
Praca u podstaw trwa. Z każdą kolejną książką Korporacji Ha!art otrzymujemy następny (oczywiście ważki) temat domagający się ogólnonarodowej debaty
-
Błażej Warkocki
Pierwszy tom „Dzieł” Herlinga-Grudzińskiego to lektura odświętna i raczej „doskokowa”. Można tę książkę czytać z różnych stron. Mnie zainteresowało to, czego w niej nie ma
-
Rozmowa z Jackiem Hugo-Baderem
Małgosia Szejnert mówiła, że kiedy przynoszę jej tekst, wie, że nie będzie się nudzić. I wie, że po moim tekście może być potężnie wkurwiona
-
Artur Madaliński
Kazimierz Kutz potrafi zaskakująco dobrze pisać. Efektem jest jedna z najciekawszych opowieści o Śląsku, jakie powstały w ostatnich latach
-
Agnieszka Rahoza
„Pensjonat” Piotra Pazińskiego jest pierwszą od wielu lat powieścią, która wyrasta z tradycji i kultury polskich Żydów
-
Eliza Szybowicz
Nowa powieść Daniela Odiji opiera się na wspaniałych wieloznacznościach, a jednocześnie bywa rażąco stereotypowa. Tym niemniej niebezpieczeństwo, że pisarz na dobre ugrzęźnie w dotychczasowej manierze, zostało odsunięte
-
Bogusław Deptuła
W „Śmierci w starych dekoracjach” Tadeusza Różewicza najbardziej lubię tytuł, ale sporo tam powracających jedzeniowych wątków, zatem przeczytajmy ją na nowo
-
Grzegorz Wysocki
Nieważne, jak bardzo zachwycaliśmy się „Imperium” Kapuścińskiego i jak mocno zmuszano nas do lektury „Tworzywa” Wańkowicza. Gdyby ci autorzy żyli, na pewno nie trafiliby na karty reporterskiej antologii Mariusza Szczygła
-
Tomasz Fiałkowski
-
Rozmowa z Wojciechem Albińskim
Zżyłem się z Zulusami, więc wydawało mi się, że miałem coś do powiedzenia na ich temat. Nawet zacząłem rozumować tak jak oni, a tutaj, w Warszawie, przyjechałem i patrzę – inny lud
-
Eliza Szybowicz
Olga Tokarczuk napisała świetny kryminał o „starej wariatce” walczącej z myśliwymi. Przy okazji rozbiła wyobrażenie o demokracji jako rynku idei, na którym wszyscy mają równe szanse
-
Rozmowa z Anną Marchewką
Myślę, że Szelburg-Zarembina, redukując swoją twórczość do książek dla dzieci, popełniła artystyczne samobójstwo. Próbowała stworzyć nowy język, sięgając do niesamowitego
-
Błażej Warkocki
Come-back Natalii Rolleczek, autorki „Drewnianego różańca”, czyli polskich „Sióstr magdalenek”. Niegdyś jej powieść była używana w walce z Kościołem. Dziś może być czytana bez ideologicznego balastu
-
Grzegorz Wysocki
Choć spokojnie mógłbym być wnukiem Mariana Pankowskiego, to właśnie tego pisarza niektóre media w dalszym ciągu uważają za najmłodszego polskiego autora
-
Rozmowa z Marianem Pankowskim
Moje pisarstwo jest radosną bezczelnością. Kiedy zwracają mi uwagę: „Przecież tak się nie mówi”, odpowiadam: „Jak to się nie mówi, skoro ja mówię?”. To jest właśnie moja czelność człowieka szczęśliwego
-
Irena Grudzińska-Gross
Każdy, kto nie może spać w nocy z powodu niewydanej albo niedokończonej książki, powinien koniecznie przeczytać listy Czesława Miłosza do Oli Watowej
-
Błażej Warkocki
Czy homoseksualizm jest ciekawy? Nie. Jest nudny jak śmierć. Naprawdę ciekawy jest heteroseksualizm. I tu queerowa krytyka miałaby wiele do powiedzenia
-
Sebastian Frąckiewicz
„Serce narodu koło przystanku”, czyli wędrówka Włodzimierza Nowaka po Polsce ludzi zbędnych, mało europejskich i zaniżających współczynnik PKB
-
Anna Nasiłowska
Jeśli kryterium oceny książki jest to, z jakim uczuciem się ją zamyka, to „Dziennik na nowy wiek” Józefa Hena odkłada się z poczuciem grozy
-
Eliza Szybowicz
Bohaterka nowej powieści Andrzeja Barta tkwi w podwójnej opresji – patriarchalno-domowej i komunistyczno-państwowej. Pierwsza z nich jest niestety jedynie źródłem niegroźnego komizmu
-
Rozmowa z Anną Legeżyńską
Istnieje pewien ciąg zjawisk, który można nazwać liryką kobiecą, pod warunkiem że nie będziemy rygorystycznie dopominać się o definicję
-
Dariusz Sośnicki
Najnowszy tom wierszy Adama Zagajewskiego może rozczarować. Oto Zagajewski, jakiego znamy od lat: obrońca stylu wysokiego, poeta kultury i pamięci
-
Artur Madaliński
Jacek Dukaj, za pomocą baśniowej konwencji i nieustannego zderzania stereotypów, wprowadza historyczny dyskurs o stanie wojennym w przestrzeń zabawy i artystycznego ekscesu
-
Błażej Warkocki
Im dalej brnąłem w książkę Deglera o Witkacym, tym bardziej czułem, że coś mi w niej przeszkadza. Po chwili zrozumiałem co. No tak, Witkacy żyje w kulturze niezdekonstruowanej
-
Katarzyna Ziółkowska-Banak
Przemoc, choroby i śmierć na „Darkside II” pokazują ułomność ludzkiego ciała. Jednak tym, co najbardziej szokujące, jest przedefiniowanie samej funkcji ciała
-
Piotr Kłoczowski
„Od kilku dni «pracuję» nad projektem książki. Miałem takie nagłe «olśnienie» – ale nie wiem, do jakiego stopnia te rzeczy są mylne”
-
Błażej Warkocki
W nowej powieści Jerzego Sosnowskiego postacie są stereotypowe, a potencjalny święty – nie dość skandaliczny
-
Artur Madaliński
Nowa powieść Zbigniewa Kruszyńskiego o PRL-u uchyla stereotypy znane z literatury poprzedniej dekady. Pokazuje dobrego opozycjonistę, który mógł być równocześnie doskonałym agentem
-
Marek Zaleski
Czym jest najnowsza powieść Stasiuka, której bohater rozpamiętuje swoje eskapady w „podkarpackim Beneluxie”, gdzieś między Gorlicami, Budapesztem i Bukaresztem?
-
Grzegorz Wysocki
Hubert Klimko-Dobrzaniecki zamierzał napisać kryminał. Niestety, jako chłopiec nabawił się lęków, bo mieszkał w pobliżu kostnicy, a jego sąsiadem był milicjant
-
Rozmowa z Andrzejem Stasiukiem
W telewizorze, w radiu zawsze pojawiają się eksperci, którzy wszystko wiedzą. Nie ma litości, kiedy ktoś odpowie – nie wiem, proszę pani. Przymus posiadania opinii nikomu nie służy. Nie zgadzam się na ten terror
-
Andrzej Werner
Długo oczekiwane „Dzienniki” Jana Józefa Szczepańskiego są okazją do przypomnienia jednej z najbardziej osobnych postaci powojennej literatury polskiej
-
Rozmowa z Piotrem Matywieckim
Okładka jest dla mnie symbolicznie tym, co oddziela książkę od świata. Kiedy okładki są zdarte, to chcąc nie chcąc, wiersze łatwiej przenikają w świat czytelnika i piszącego
-
Juliusz Kurkiewicz
Wspomnieniowa książka Tomasza Lema o ojcu jest jak pudełko belgijskich czekoladek
-
Błażej Warkocki
Najnowsza powieść Michała Witkowskiego jest zgrabniutka jak top Dody i różowiutka jak jej tipsy
-
Tomasz Fiałkowski
Pod koniec września ukaże się książka „Awantury na tle powszechnego ciążenia” Tomasza Lema – zapis wspomnień o ojcu, wybitnym pisarzu, Stanisławie. Tylko w „Dwutygodniku” posłowie do książki autorstwa Tomasza Fiałkowskiego
-
Rozmowa z Keithem Botsfordem
Siostra męża mojej babci, ostatnia księżniczka Santacore Publicola, kiedyś powiedziała mi, że jej babcia znała Stendhala
-
Marek Zaleski
Nowa powieść Michała Witkowskiego opowiada o nas – mutantach żyjących w wielu rzeczywistościach i nie potrafiących z żadnej zrezygnować
-
Bogusław Deptuła
Od zjadania samogłoski „a” zaczyna się tom opowiadań „Lekcja geografii: lipogramy” Tomasza Mirkowicza; jednak zjadanie różności częściej powraca na jego stronach
-
Zofia Król
Opisana w wydobytym z papierów pośmiertnych „Chamowie” przeprowadzka stała się dla Białoszewskiego okazją do podjęcia próby opisu świata od nowa
-
Jarosław Borowiec
Tylko zapisane słowo wygra z pamięcią – daje się słyszeć w „Uśmiechu Demokryta” Ryszarda Przybylskiego. Jeśli nawet nie będzie to zwycięstwo ostateczne, pozwoli oswoić „czas dzikiej agresji wspomnień”
-
Bogusław Deptuła
Ćwierkanie, jak chciał w 1970 roku Wojciech Żukrowski, czy arcydzieło, jak pisała Maria Janion pięć lat później?
-
Karol Francuzik
Wiersze Magdaleny Bielskiej są próbą obrony wrażliwości przed zimnym frontem oczywistości, z którym mamy do czynienia codziennie
-
Eliza Szybowicz
„Flesz” Hanny Samson to kocioł pełen ingrediencji, w którym może ugotować się wszystko i nic. Menu będzie znane, gdy bohaterki Samson odłożą kolorowe magazyny i zastąpią księży i polityków
-
Błażej Warkocki
„Literatura Europy”. Przejście z liczby mnogiej na pojedynczą jest gestem stricte ideologicznym, wypadkową tego, kim – jako wspólnota – jesteśmy albo chcielibyśmy być. To produkt sytuacji politycznej
-
Eliza Szybowicz
Januszowi L. Wiśniewskiemu udał się tylko tytuł. Żenująca powieść „Bikini” miesza historyczne traumy z mainstreamową pornografią
-
Grzegorz Wysocki
Wydaną przez Krytykę Polityczą „Politykę literatury” czyta się jednym tchem, nawet jeśli poszczególne interpretacje i argumenty powodują, że co rusz nam tchu brakuje
-
Marian Stala
Fraza Marcina Świetlickiego „Będziemy obserwować postępy ciemności” staje się na naszych oczach jednym z kluczy do poezji ostatniego dwudziestolecia
-
Bogusław Deptuła
I jak tu teraz do przepisu przystąpić – zbrodnicza ryba, zbrodniczy, dworski proceder. Lepiej byłoby z karasków zrezygnować, wszak śmiertelnie ościste mogą bywać…
-
Marek Zaleski
„Polska do wymiany” Czaplińskiego opowiada o impasie. Kuszą nas idee ponowoczesności, ale w dyskursie publicznym powracają dziewiętnastowieczne wzory definiowania wspólnoty
-
Tomasz Fiałkowski
Rzadko powstają dziś książki podszyte takim żarem, tak trzymające w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, jak „Lekcje ciemności” Dariusza Czai
-
Jan Strzałka
Debiutancka powieść Ewy Lipskiej spodoba się tym, których bawi lekkość języka. Dowodzi też, że niektórzy poeci twardo stąpają po ziemi, czy raczej – po krakowskim bruku
-
Rozmowa z Jerzym Jarzębskim
Zdumiewające, ile w ostatnich dwudziestu latach napisano powieści tradycyjnych, językiem sprzed wieku. Nowości szukać trzeba gdzie indziej. Chyba nie mamy innego wyjścia
-
Eliza Szybowicz
W „Śmierci czeskiego psa” Janusza Rudnickiego Polska to szaleństwo, permanentne zagrożenie, katastrofa albo trasa cierpiętniczych, nadętych pochodów
-
Błażej Warkocki
Powiem od razu: od dawna nie czytałem polonistycznej książki, która byłaby tak pasjonująca i poruszająca, jak ta napisana przez Elizę Szybowicz
-
Paweł Soszyński
„Czekając na Turka” Stasiuka to sztuka bardzo zabawna, choć niezbyt skomplikowana w przekazie. Najciekawszy jest w niej język, który autor opanował do perfekcji
-
Jan Strzałka
Korespondencja Iwaszkiewicz-Jeleński to świadectwo niezwykłej przyjaźni, budującej pomost między powojenną literaturą krajową i emigracyjną
-
Monika Rogowska-Stangret
Wstrząsający reportaż Jacka Hugo-Badera ze współczesnej Rosji pokazuje rozpacz swojską i codzienną
-
Zofia Król
„szare światło” nie stanowi sumy rozmów z Miłobędzką i Falkiewiczem. To raczej ciągłe mnożenie i dzielenie ich przez siebie. Rachunek co najmniej nieoczywisty
-
Joanna Tokarska-Bakir
„Nie nadawała się do życia”, napisano o Simone Weil. To samo można by powiedzieć o ks. Stanisławie Musiale po lekturze jego „Notatnika”
-
Rozmowa z Marią Iwaszkiewicz
„Tatarak” jest opowiadaniem o śmierci, ale jest też opowiadaniem o miłości homoseksualnej. To jeden z najbardziej osobistych tekstów Ojca
-
Zofia Król
„Sto piętnaście opowiadań o tym samym” Malickiego to sama radość zapisywania. A książka powstaje przy okazji
-
Kinga Dunin
Najnowsza książka Czaplińskiego opowiada o tym, jak w ciągu ostatnich 20 lat próbowaliśmy poszerzyć zbiorową tożsamość i dlaczego nam się to nie udało
-
Joanna Tokarska-Bakir
W znakomitej, prowokacyjnej książce „Proszę bardzo” Anda Rottenberg odrzuca reguły gry, obowiązujące dotąd w polskim establishmencie symbolicznym