01 2009
02 2009
03 2009
04 2009
05 2009
06 2009
07 2009
08 2009
09 2009
10 2009
11 2009
12 2009
13 2009
14 2009
15 2009
16 2009
17 2009
18 2009
19 2009
20 2009
21 2010
22 2010
23 2010
24 2010
25 2010
26 2010
27 2010
28 2010
29 2010
30 2010
31 2010
32 2010
33 2010
34 2010
35 2010
36 2010
37 2010
38 2010
39 2010
40 2010
41 2010
42 2010
43 2010
44 2010
45 2010
46 2010
47 2011
48 2011
49 2011
50 2011
51 2011
52 2011
53 2011
54 2011
55 2011
56 2011
57 2011
58 2011
59 2011
60 2011
61 2011
62 2011
63 2011
64 2011
65 2011
66 2011
67 2011
68 2011
69 2011
70 2011
71 2011
72 2011
73 2012
74 2012
75 2012
76 2012
77 2012
78 2012
79 2012
80 2012
81 2012
82 2012
Wpisz swój adres e-mail, aby otrzymać nasz newsletter.
Zaznacz interesujące Cię tagi, a następnie kliknij "Gotowe".
Tagi
Wizji człowieka jako „korony stworzenia” Benn przeciwstawia serię makabrycznych dowodów jego śmiertelności i rozkładu, konsekwentnie strącając człowieka na powrót w ziemię
Czytelnik wierszy Honeta często zostaje na koniec z oddzielonym od reszty tekstu pojedynczym słowem lub zdaniem – dowodem, że właśnie tutaj przebiega granica języka
Bargielska jest zbyt inteligentna na jednoznaczność. Stosunek do świata jej bohaterki jest złożony – ona ten świat lubi boleśnie. I bywa przewrotna, dowcipna, pozostając jednak daleko od entuzjazmu, hurraoptymizmu. Choć w tych wierszach drzemie zawrotna energia
Suska, pozostając poetą powtórzeń, dochodzi jednak do punktu, w którym pokazuje, że powtórzenia nie działają, ponieważ zawodna jest ich podstawa – pamięć
Gierszewski doskonale oddaje stan niedopasowania bohatera, dla którego magią są codzienne korporacyjne „instrukcje i procedury”. Niepokojące rozedrganie i brak absolutnej pewności są nowym obliczem tej poezji
Wiersze Magdaleny Bielskiej są próbą obrony wrażliwości przed zimnym frontem oczywistości, z którym mamy do czynienia codziennie
Tak rozbitych słów i zdań dawno nie czytałem. W tej poezji nie znajdziecie „stałych fragmentów gry”, jakich wiele w wydawanych dziś tomikach. Te teksty nie zjadają same siebie. Dlatego ich publikowanie to wielkie ryzyko
Jarniewicz proponuje dobrze zakamuflowaną, ale jednak bardzo apodyktyczną interpretację wybranych przez siebie utworów Seamusa Heaneya. Wnikliwą, przemyślaną, bogatą, wreszcie koherentną, taką, która nie pozostawiają zbyt wiele przestrzeni na negację
Opisana w wydobytym z papierów pośmiertnych „Chamowie” przeprowadzka stała się dla Białoszewskiego okazją do podjęcia próby opisu świata od nowa
W nowym tomie Świetlicki z samobójczą niemal determinacją stara się zirytować, kogo się tylko da, sprowokować reakcję, którą sam opisał. Ale zmącenie, zmieszanie tonów jest świadomą grą
Poezja Sommera to wędrowanie po stykach i rejestrach języków, którymi posługujemy się w naszej codzienności
Skok poetycki w nowym tomie wierszy Ewy Lipskiej się czytelnikowi przydarza. Choć nie na każdej stronie bynajmniej. Tom – dokładnie tak jak poprzednie – zawiera kilka wierszy świetnych, ale i kilka zupełnie średnich