01 2009
02 2009
03 2009
04 2009
05 2009
06 2009
07 2009
08 2009
09 2009
10 2009
11 2009
12 2009
13 2009
14 2009
15 2009
16 2009
17 2009
18 2009
19 2009
20 2009
21 2010
22 2010
23 2010
24 2010
25 2010
26 2010
27 2010
28 2010
29 2010
30 2010
31 2010
32 2010
33 2010
34 2010
35 2010
36 2010
37 2010
38 2010
39 2010
40 2010
41 2010
42 2010
43 2010
44 2010
45 2010
46 2010
47 2011
48 2011
49 2011
50 2011
51 2011
52 2011
53 2011
54 2011
55 2011
56 2011
57 2011
58 2011
59 2011
60 2011
61 2011
62 2011
63 2011
64 2011
65 2011
66 2011
67 2011
68 2011
69 2011
70 2011
71 2011
72 2011
73 2012
74 2012
75 2012
76 2012
77 2012
78 2012
79 2012
80 2012
81 2012
82 2012
Wpisz swój adres e-mail, aby otrzymać nasz newsletter.
Zaznacz interesujące Cię tagi, a następnie kliknij "Gotowe".
Tagi
„Czekając na Turka” Stasiuka to sztuka bardzo zabawna, choć niezbyt skomplikowana w przekazie. Najciekawszy jest w niej język, który autor opanował do perfekcji
W Polsce na dramaty Levina wciąż patrzy się przez pryzmat jego polskiego pochodzenia. Tyle, że autorowi „Kruma” znacznie bliżej do tradycji Becketta, a wymiar polityczny jego sztuk otwierają dopiero izraelskie realia
W „Blacho dachówce” Kazusek portretuje zamkniętą społeczność, której życie ogranicza się do ustawicznego powtarzania tych samych neurotycznych rytuałów. Sekrety są tu jawne, a tragedie rozgrywają się zawsze przy świadkach
Powieść i dramat Jane Bowles. Czytając je, wyczuwamy podskórne źródło rozpaczy, straszliwie czyste i zimne, choć umiejscowione pośród gwarnego i zabawnego tłumku panamskiego półświatka czy szemranej kalifornijsko-meksykańskiej socjety
W serbskim teatrze najistotniejszy jest fakt porzucenia rzeczywistości zewnętrznej na rzecz wewnętrznej. Już nie zajmujemy się problemami społecznymi, a raczej intymnymi problemami jednostki w społeczeństwie
Małgorzata Sikorska-Miszczuk, po lekturze zbioru nowych dramatów serbskich „Postpolityczność”, przedstawia sześć scenicznych wariacji-streszczeń każdego z nich
Przedpremierowy fragment dramatu Pawła Demirskiego, który od 18 grudnia można oglądać w reżyserii Moniki Strzępki w warszawskim Teatrze Dramatycznym
W swoich sztukach Paweł Demirski metodycznie wyciąga kolejne brudy i zaśmieca nimi teatralną świątynię. Korzysta na tym i teatr, i świat. I przy okazji – literatura dramatyczna
„Tekst może się zacząć w dowolnym miejscu i w dowolnym skończyć. Nieważne, jak zostanie zrealizowany. Wyobrażam sobie trzech, czterech mężczyzn, którzy wykrzyczą go na cały głos” – pisze Jelinek w „Kupieckich kontraktach”, sztuce opublikowanej w serii Dramat Współczesny
W swojej wersji „historii pod nazwą Jedwabne” Tadeusz Słobodzianek wywiódł widza w pole. I, jak świadczy mniej więcej zgodny chór recenzji, publiczność przynętę połknęła
Pakuła sięga po teksty innych autorów oraz cytaty z różnych estetyk i konwencji, wprowadzając następne piętra scenicznej rzeczywistości. Zasada organizująca świat jego tekstów to misternie wykonany montaż
Mój pies, kiedy kogoś widzi, od razu macha ogonem. Ludzie myślą: „pies pewnie coś we mnie dostrzegł dobrego”. Nie – ten pies jest kurwą, chce się podobać. Dlatego rzadko piszę sztuki