Okładka 2010/23

Aktualności

2 / 1
Archiwum

Twitter

wszystko do 140 znaków...

Pośpieszyliśmy się trochę z TOP NIE NIEM na okładce... http://bit.ly/oaAYF

TWITTER.COM/DWUTYGODNIK
Jan Dwutygodnik

Dopieszczamy się. Numer 23.

Czy nas lubią, kochają, doceniają? Obsesyjne myślenie o tym, co na świecie pomyślą o nas, Polakach, jest zapewne rezultatem nieuleczalnych kompleksów

Dariusz Czaja

Pochwycenie przez ciszę

„Wędrówka do źródeł”,  summa Wiesława Juszczaka, to książka do bólu anachroniczna. Żeby było jasne: to nie jest inwektywa, to komplement

Anna Marchewka

Odwaga
poskramiacza lwów

„O chorowaniu” – jeden z najśmielszych esejów Virginii Woolf – wreszcie ukazał się w Polsce. Woolf uważała, że choroba jest najciekawszym – obok miłości i zazdrości – tematem literackim

Bogusław Deptuła

Konstelacje relacji

Późna twórczość zmarłego w zeszłym roku Stanisława Dróżdża to zjawisko, które w szybkim tempie nabiera znaczenia. Dowodem wielka, retrospektywna wystawa w warszawskim CSW

Dariusz Czaja

ANTROPOLOG W OPERZE (1):
Przemiany Orfeusza

Jest coś niemal naturalnego i absolutnie logicznego w tym, że narodziny opery – w kształcie, który znamy – wiążą się z mitem Orfeusza. Że to właśnie ta, a nie inna opowieść, stoi u jej początków

Artur Madaliński

Śląska bio-geografia

Kazimierz Kutz potrafi zaskakująco dobrze pisać. Efektem jest jedna z najciekawszych opowieści o Śląsku, jakie powstały w ostatnich latach

Tomasz Kireńczuk

Panopticum Blanche DuBois

Sceniczne stwarzanie świata Blanche, który dryfując między iluzją a deziluzją, nie przestaje fascynować, drażnić i bawić, stanowi jeden z najciekawszych tematów najnowszej inscenizacji Warlikowskiego

Bogusław Deptuła

LITERATURA OD KUCHNI:
Chłód, głód i ucztowanie

Kiedy jest się początkującym pisarzem w Paryżu w latach dwudziestych, nawet głód ma smak obietnicy sukcesu. Szczególnie gdy nazywasz się Ernest Hemingway

Fikcje

wiersz
Marcin Sendecki
Notatki z miejsca postoju (20)
Tomasz Różycki
Rozmowa z Andrzejem Chyrą

Układanka

Krzysiek  zakomunikował mi, że gram Kowalskiego, nie pytał o zdanie. A ja stwierdziłem, że Isabelle Huppert, polski emigrant, amerykańska sztuka po francusku, to jakieś takie wariackie i ten odjazd naprawdę mi się spodobał

Ewelina Godlewska

Ciemna gra w niewierność

„Wiarołomni” Urbańskiego w TR Warszawa noszą cechy kiczowatego teatru, ale nie inny jest przecież teatr zdrady u Bergmana. Pod tanią powierzchnią toczy się jednak ciemny nurt języka

Łukasz Maciejewski

Toposy z wąsami

Wyrypajew miesza w głowach. W jego spektaklach pojawiają się zwyrodnialcy i obłąkani, Bóg, szatan i cała reszta. W filmach był konserwatywnym spadkobiercą Szołochowa, wciągał koks i dyktował neodekalog

Agata Diduszko-Zyglewska

SŁOWACKI. DRAMATY WSZYSTKIE:
„Beniowski”

Majewski zdecydował się zrealizować swój projekt „Beniowski” w konwencji czysto kabaretowej. I poległ, śmieszną śmiercią

Tomasz Kireńczuk

Chłodne panny

Łotysz Alvis Hermanis – jeden z najwybitniejszych współczesnych reżyserów europejskich – zrealizował w Modenie „Panny z Wilka” według Iwaszkiewicza

Dariusz Czaja

MÓJ CHOPIN:
Wierzba i łódeczka

Przez lata w ogóle nie umiałem usłyszeć Chopina, bo w jego muzyce – jak głosił ideologiczny kołtun – nie muzyka była najważniejsza. Jak pamiętam, w słuchaniu Chopina chodziło zawsze o sprawę ogromną, bo polską

Marta Lisok

Beuys i kojot obserwują przez okno
ulice Nowego Jorku

Na wystawie w Zachęcie zgromadzono kilkadziesiąt legendarnych prac, których bohaterami są zwierzęta. Odważna próba stworzenia atlasu wszystkich stworzeń wymusza dystans do antropocentrycznej perspektywy

CYZ/KRÓL/MAJCHROWSKI

Opera politica

„Opera” i „polityka” krzyżują się w kilku miejscach. Po pierwsze, wykorzystanie politycznych tematów w treści opery. Po drugie, zaistnienie opery w świecie politycznym. Dalej – wpływ polityki na życie codzienne opery

Bartosz Staszczyszyn

Później już się takich rzeczy
nie widuje

„Pielgrzym nad Tinker Creek” Annie Dillard,  bestseller epoki kontrkultury, jest książką tak entuzjastyczną, że wręcz nieznośną

Rozmowa z Jackiem Hugo-Baderem

Historia musi mnie
sponiewierać

Małgosia Szejnert mówiła, że kiedy przynoszę jej tekst, wie, że nie będzie się nudzić. I wie, że po moim tekście może być potężnie wkurwiona