English version

Narodowy Instytut Audiowizualny

@dwutygodnik

dwutygodnik - strona kultury

82 2012

Archiwum numerów

Kwiecień 2009: 01 2009; 02 2009

Maj 2009: 03 2009; 04 2009; 05 2009

Czerwiec 2009: 06 2009; 07 2009

Lipiec 2009: 08 2009; 09 2009

Sierpień 2009: 10 2009; 11 2009

Wrzesień 2009: 12 2009

Wrzesień 2009: 13 2009

Październik 2009: 14 2009; 15 2009; 16 2009

Listopad 2009: 17 2009; 18 2009

Grudzień 2009: 19 2009

Grudzień 2009: 20 2009

Styczeń 2010: 21 2010; 22 2010

Luty 2010: 23 2010; 24 2010

Marzec 2010: 25 2010; 26 2010

Kwiecień 2010: 27 2010; 28 2010

Maj 2010: 29 2010; 30 2010; 31 2010

Czerwiec 2010: 32 2010; 33 2010

Lipiec 2010: 34 2010; 35 2010

Sierpień 2010: 36 2010; 37 2010

Wrzesień 2010: 38 2010; 39 2010

Październik 2010: 40 2010

Październik 2010: 41 2010; 42 2010

Listopad 2010: 43 2010; 44 2010

Grudzień 2010: 45 2010; 46 2010

Styczeń 2011: 47 2011

Styczeń 2011: 48 2011

Luty 2011: 49 2011; 50 2011

Marzec 2011: 51 2011; 52 2011

Kwiecień 2011: 53 2011; 54 2011

Kwiecień 2011: 55 2011

Maj 2011: 56 2011; 57 2011

Czerwiec 2011: 58 2011; 59 2011

Lipiec 2011: 60 2011; 61 2011

Sierpień 2011: 62 2011; 63 2011

Wrzesień 2011: 64 2011; 65 2011

Październik 2011: 66 2011; 67 2011; 68 2011

Listopad 2011: 69 2011; 70 2011

Grudzień 2011: 71 2011; 72 2011

Styczeń 2012: 73 2012; 74 2012

Luty 2012: 75 2012

Luty 2012: 76 2012

Marzec 2012: 77 2012; 78 2012; 79 2012

Kwiecień 2012: 80 2012; 81 2012

Maj 2012: 82 2012

Literatura
Teatr
Film
Sztuka
Muzyka
Produkty uboczne
Felietony
Rozmowy
Fikcje
Figle
Newsletter

Newsletter

Wpisz swój adres e-mail,
aby otrzymać nasz newsletter.

Szymanowski
według Bouleza

Tomasz Cyz

Od jakiegoś czasu Szymanowski ma nowych ambasadorów: brytyjskiego reżysera David Pountneya oraz francuskiego dyrygenta i kompozytora Pierre’a Bouleza, który na przełomie 2009 i 2010 roku nagrał z wiedeńskimi filharmonikami „III Symfonię” i „Koncert skrzypcowy”

Jak to dobrze, że za naszą muzykę biorą się inni!Kiedyś ogromne zasługi w popularyzacji twórczości Karola Szymanowskiego położył Sir Simon Rattle, nagrywając dla EMI „Króla Rogera” oraz „III Symfonię «Pieśń o nocy»” (dodajmy, że Rattle zrobił to w 1999 roku, a więc w czasie, kiedy o Szymanowskim na świecie nie pamiętał prawie nikt). Potem, już w Polsce w 2000 roku, za sprawą Waldemara Dąbrowskiego (jako dyrektora) oraz Jacka Kaspszyka (jako dyrektora i dyrygenta), Mariusz Treliński wraz z Borisem Kudličką wystawili w Warszawie po raz pierwszy operę Szymanowskiego. Późniejszy wrocławski „Król Roger” duetu Treliński-Kudlička (2007), dzięki Valery’emu Gergievowi, trafił także do Petersburga i Edynburga. Do polskich wątków możemy jeszcze dodać nagrania dzieł Szymanowskiego warszawskich filharmoników z Antonim Witem dla wytwórni Naxos.

Karol Szymanowski, „III Symfonia”, „Koncert skrzypcowy”.
Pierre Boulez (dyr.), Christian Tetzlaff (skrz.), Wiener Philharmoniker,
1 CD, Deutsche Grammophon/Universal 2010.Od jakiegoś czasu Szymanowski ma w Europie nowych ambasadorów: brytyjskiego reżysera Davida Pountneya (który w 2009 roku podczas festiwalu w Bregencji wystawił „Króla Rogera”, a 1 lipca przeniesie go na scenę Opery Narodowej), oraz Pierre’a Bouleza, który na przełomie 2009 i 2010 roku nagrał z wiedeńskimi filharmonikami „III Symfonię” i „Koncert skrzypcowy”.
(Dodajmy do tego jeszcze Gerarda Mortier, za którego dyrekcji w Opera de Paris operę Szymanowskiego wystawił Krzysztof Warlikowski, a kiedy Mortier przeniósł się do Madrytu, w kwietniu tego roku zawędrowała tam za nim inscenizacja polskiego reżysera.)

Dziś tylko Boulez. To nagranie jest – przepraszam za słowo – (kon)genialne. Zjawiskowe. Fenomenalne. Cudowne. Wiem, emfaza tych słów sprawia, że pozostali redaktorzy sięgają po długopis (a na pewno po gumkę bądź myszkę), a czytelnicy boją się, co w tym tekście będzie dalej.

Nic.

Tym razem, jak słucham, to nie piszę, a słuchać muszę cały czas.

Z Szymanowskim tak już jest. Usłyszany raz, nie opuści już nigdy. Jak mówi Pierre Boulez na dołączonej do wydawnictwa płycie z krótkimi wypowiedziami o tej muzyce: „dzieł Szymanowskiego musimy wysłuchać więcej niż raz”. Dwa razy też za mało. Boulez opowiada również o tym, jak słyszy tę muzykę: Debussy, Schönberg, Strawiński, Hindemith (gdzieś pojawia sie też Wagner ze swoim „Parsifalem”)... Jak miło! A Boulez wie, co mówi, bo nie raz wykonywał tamtych panów.

Słucham po raz jedenasty tego nagrania, i mogę powiedzieć tylko tyle: czekam, aż Boulez zagra, nagra „Króla Rogera” (może temu pomożemy, jako, za przeproszeniem, naród?). Bo dzięki jego interpretacji „III Symfonii” i „Koncertu skrzypcowego” – tak żarliwych, frenetycznych, orgiastycznych, precyzyjnych, szczegółowych, barwnych, pewnych – słyszę jeszcze mocniej linki pomiędzy tymi dziełami. I słyszę po raz kolejny, jak wielkim i niekończącym się światem jest muzyka Karola Szymanowskiego. Koniec.

Tomasz Cyz, redaktor naczelny Dwutygodnik.com, wydał właśnie e-book „Pasja 20, 21. Powroty Chrystusa”.

Jeśli chcesz umieścić fragment tekstu z dwutygodnik.com na swojej stronie lub blogu, prosimy o kontakt z redakcją na adres e-mail: redakcja@dwutygodnik.com. Dowiedz się więcej.